ผักบุ้งน่ารัก님의 프로필ความฝันไม่ใช่ความจริง แต...사진블로그리스트기타 ![]() | 도움말 |
ความฝันไม่ใช่ความจริง แต่ความจริงทำฝันให้เป็นจริง8월 27일 วันที่ 25 สิงหาคม เป็นวันเกิดหมาตัวหนึ่งวันที่ 25 สิงหาคม 2550 มันเป็นแค่วันเกิดหมาตัวหนึ่ง
หมาตัวนี้ มันลืมตาเกิดมาได้ ครบ 20 ปีบริบูรณ์
หมาตัวนี้ มันก้อเป็นแค่หมาหัวเน่า ที่ใครๆแม่งไม่สนใจ
หมาตัวนี้ ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย อยู่คนเดียวอย่างเหงาใจ
หมาตัวนี้ ไม่ได้รับของขวัญจากใคร ขาดความรักความห่วงใย
หมาตัวนี้ ได้แค่คำอวยพร ของคนที่ผ่านไปที่แวะมาทักทาย
หมาตัวนี้ ได้เงินเพียงห้าร้อยบาท จากคนที่มันรัก ให้ซื้อของเอง
หมาตัวนี้ แค่ต้องการของขวัญชิ้นเล็กๆ ชิ้นน้อยๆ ไม่ต้องแพง
หมาตัวนี้ แค่อยากได้ความเอาใจใส่ การคิดถึงมันบางเวลา
หมาตัวนี้ นอนร้องไห้พร้อมน้ำตา ในวันเกิดของมันเอง
หมาตัวนี้ เจ็บช้ำใจ เพราะของขวัญจากคนที่รัก ที่ให้เงิน
หมาตัวนี้ แค่ต้องการ ของขวัญจากใจ ไม่ต้องการจากกาย
หมาตัวนี้ มันก้อแค่หมาข้างถนนๆ ตัวหนึ่งที่ก้อลืมจากไป
หมาตัวนี้ มันก้อไม่ใช่ใคร ก้อแค่หมา ชื่อ " ผักบุ้ง" นั่นเอง 8월 6일 การเดินทางกลับมหาลัยช่วงมหาลัยโลก วันอาทิตย์ที่ 5 สิงหาคม 2550
ฉันตื่นนอน 11 โมงกว่าได้ ตื่นขึ้นมาบนเตียงที่คุ้นเคย
แล้วฉันก้อลุกขึ้นไปแปรงฟันอาบน้ำ โอ๊ย ภารกิจวันนี้เริ่มแล้ว
ฉันอาบน้ำแต่งตัว กินข้าว อ่านหนังสือพิมพ์ ทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยๆ
จนเวลาบ่ายสองกว่า พ่อก้อขับรถไปส่งฉันที่อำเภอหนองชาก
แดดกำลังอยู่ในช่วงร้อนสุดๆ ฉันต้องแบกกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วย
รีบวิ่งขึ้นรถฉิ่งฉับสีเขียวก่อนที่มันจะออก ร้อนจริงๆเลย ไม่มีแอร์ด้วย
ฉันนั่งไปก้อเห็นรถเครื่องขับแซงผ่านไป ทำไมมันช้าจังเลยวะ
จนในที่สุดฉันมานั่งรถมาถึงตัวเมืองชลบุรี ฉันลงจากรถด้วยความลำบาก
แล้วฉันก้อเดิน เดิน เดิน ไปขึ้นรถอีกที่สถานีรถ ฉันขึ้นรถที่จะไปเอกมัย
รถออกตอนบ่ายสี่ครึ่งได้ นั่งรถไปเป็นชั่วโมง ระหว่างนั้น ฉันทำของตก
มีผู้ชาย ถึก ดำ แนวเด็ก vanz เก็บของให้ฉัน ฉันยิ้มรับ แต่กลัวชะมัด
ในที่สุดก้อมาถึงเอกมัยซะที ฉันต้องไปขึ้นรถไฟฟ้าต่อ แต่บันได้เลื่อน
มันดันไม่ทำงานซะงั้น แง่ว ฉันต้องเดินขึ้นไป แถมต้องแบกกระเป๋าด้วย
ฉันนั่งรถไฟฟ้าจากเอกมัย ไปหมอชิต นานเหมือนกันนะ เกือบหลับด้วย
พอมาถึงหมอชิต ฉันก้อออกจากสถานีรถไฟฟ้า ไปขึ้นรถตู้ NGV ต่อ
นั่งไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ก้อมาถึงมหาลัย ฉันลงตรงหน้า สวทช
แล้วฉันก้อเดิน เดิน เดิน ต่อมาจนมาถึงโรงกลาง เพื่อจะขึ้นรถราง
ไปยังหออินเตอร์ปาร์ค แต่รถรางมันไม่ผ่านซะส่วนใหญ่ ส่วนคันที่มันผ่าน
ก้อมีแต่ฝรั่งเต็มไปหมด ไม่เอาอ่ะ ไม่ขึ้นดีกว่า แม่งเด๋วมันคุยด้วยแล้ว
ตอบไปไม่ได้ แย่เอา ฉันเลยตัดสินใจเดิน เดิน เดิน จนไปถึงอินเตอร์ปาร์ค
มันไกลมากเลย เป็นกิโลได้ ฉันต้องแบกกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วย มันหนักจริงๆ
ในที่สุดก้อมาถึงหอซักที ฉันร้อน และตัดสินใจอาบน้ำ แล้วนอนหลับ
ภารกิจของวันนี้ก้อสิ้นสุดลงด้วยดี และด้วยความยากลำบากสุดๆไปเลย 7월 22일 หัวข้อการพูดคุย ความเศร้าของคนหนึ่ง
ข้อความ ความเศร้าของคนหนึ่ง 7월 13일 ความเศร้าของคนหนึ่งนี่มันก้อปาเข้าไปจะ ตี ห้า ครึ่งแล้ว แต่ทำไมมันยังไม่ง่วงนอนอีก
ทำไมถึงนอน ไม่หลับ ทำไมยามหลับตา มันจะมีน้ำใสๆ หยดน้อยๆ
ร่วงหล่นตามลงมา ทำไมยามปิดตา แต่ยังคงเห็นภาพต่างๆมากมาย
ทำไมแม้กระทั่งความฝัน กับ ความจริง มันก้อยังแยกออกไม่ได้
ทำไมหนอ ทำไม อยากจมอยู่กับความฝัน ในวันเก่าๆ อีกครั้งหนึ่ง
ถ้าย้อนกลับไป มันก้อคงจะดีอยู่หรอก ถ้าย้อนได้จะกลับไปทำสิ่งเหล่านี้ให้ดีขึ้น
ย้อนไปได้ เราคงไม่เอารถป๊อปมาใช้ในมอ มันคงจะดีกว่า มันคงจะทำให้เรา
ได้ใกล้ชิดกับเพื่อนๆ มากยิ่งขึ้น เมื่อตอนแรก เรากับตาล กับ อ้อม คงยังได้
อยู่กลุ่มเดียวกัน คงจะสนิทกันมากกว่านี้ ถ้าย้อนกลับไปได้ ตอนอยู่หอซ๊ สอง
หอเดียวกับญี่ปุ่น เราคงจะไปหาญี่ปุ่นมากกว่านี้ เราก้อคงได้สนิทกันมากกว่านี้
และรวมทั้ง นุ่นด้วย ที่อยู่หอตรงข้ามกัน แค่เดินไปนิดเดียวก้อถึง ถ้าย้อนไปได้
เราคงย้อนกลับไปหานุ่นบ่อยๆ ถ้าย้อนกลับไปได้ เราคงไม่ตัดสินใจคบกับใคร
การรักษาความสัมพันธ์ของเพื่อนไว้ ให้นานยิ่งนาน มันคงจะดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
ถ้าย้อนกลับไป ตอนอยู่หอห้องเดียวกับต้า เราน่าจะช่วยต้าได้มากกว่านี้ น่าจะช่วยต้า
ยามต้าร้องไห้ ให้ได้ดีกว่านี้ แต่ทำไม อยู่ห้องเดียวกัน แต่เรากลับช่วยอารายไม่ได้เลย
ถ้าย้อนกลับไป ตอนอยู่ห้องเดียวกับปุก ก้ออยากย้อนไป ไปเป็นเพื่อนเล่นเกมส์
ข้างๆ ปุก แต่มันก้อคงไม่มีทางทำได้ แล้วถ้าย้อนไปตอนที่จับฉลากหอพัก
ก้ออยากย้อนไป เราไม่อยากให้ ลูกโป่ง ไปอยู่หอนอกเพียงคนเดียว เรากลับทำอาราย
เพื่อช่วยเทอร์ไม่ได้เลย แล้วอยากย้อนไป ตั้งแต่ได้อยู่ห้องเดียวกับแอล ก้ออยากย้อนไป
ช่วยแอลคุย ให้มากกว่านี้ คอยกอดแอลยามร้องไห้ คอยร้องไห้ข้างๆแอล แต่เรากลับทำไม่
ดีพอ เรากลับปล่อยให้แอลเหงา ๆ บ่อยๆ ครั้ง เรากลับปล่อยให้แอล ไปนั่งคุยห้องต้าร์
ไปนั่งคุยห้องเอย เราเอาใจใส่แอลน้อยไป ช่วยอารายแอลไม่ได้เลย แล้วเรื่องที่สุดท้าย
ที่อยากจะย้อนไป ก้อคงไม่พ้นใค ก้อคงมีแต่ มน เท่านั้น ที่เราอยากจะย้อนไป
ไปให้เวลามนมากกว่านี้ ไปตะลุยมหาโหด กันอีกด้วยกัน ไปทำอารายด้วยกันอีกมากมาย
ที่เรายังไม่ได้ทำด้วยกัน แต่มันคงย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
เราคงได้แต่ขอโทษ หลายๆ คน ที่ผ่านมา ก้อคงไม่พ้นใครอีก
ก้อคงเป็นคนที่อยู่รอบๆ ตัวเรา คนแรก ก้อคงเป็น แอม ที่เราต้องขอโทษ
แม้จะอยู่ด้วยกัน เรียนด้วยกัน แต่เราไม่เคยช่วยแบ่งเบาภาระคุณเลย เรา
ขอโทษจริง ๆ ส่วนหมอนัท เราก้อขอโทษด้วย ที่ชอบทะเลาะกับหมอเรื่อง
เครื่องสำอาง ที่หมอขายอยู่อ่ะ เรามันก้อคงปากหมาจริงๆ แหละ
แล้ว ขอโทดนัดเตี้ยด้วย ที่เรามันเป็นคนตรง จนอาจด่าแกไปตรงๆ เกินไป
แล้วก้อขอโทดอาร์ทด้วย ที่ชอบแกล้งอาร์ต แซวอาร์ทเรื่องสีผิว ต่อไปจะไม่
แซวอีก เรายังจำตอนไปกินเหล้าที่บาทาได้กะอาร์ต มันสนุกทีสุดแล้ว แล้วคน
ต่อไปที่จะขอโทด ก้อ คง เป็น อีแช่ม ที่เราเก็บความรู้สึกไม่ค่อยได้ แช่มคอย
บอกเรา ว่า รู้สึกอาราย ให้เก็บไว้ แต่เราเก็บไม่ไดซํกที แล้วก้อคงไม่พ้นกลุ่ม
สุดท้าย คือ พวกพี่ตึ๊ง พี่ไกด์ พี่โอ๊ต ที่ต้องขอโทดด้วย ที่น้องคนนี้มันไม่ค่อย
ได้เรื่องเท่าไหร่นัก ชอบสร้างปัญหาให้เรื่อยๆ เสมอ แต่ความอบอุ่น ยามพวกพี่
ปลอบนั้น มันยังคงเก็บไว้ตลอดมา
6월 26일 ความสุข มันแขวนอยู่บนเส้นด้ายความสุข ใครๆ ต่างก้อพูดถึงกันต่างๆ นานา
ความสุข ที่ไม่รู้ว่ามันเป็นความสุขจริงๆ รึเป่า
ความสุข ที่ทำไมมาแล้วไม่ทันได้หัวเราะดีใจ
ความสุข ทามมายมันช่างจากเราไปเร็วเหลือเกิน
ความสุข คือ อาราย แล้วทามมายมันหายากนัก
ความสุข ของคนเรา มันจะไปจบที่ตรงไหน แห่งใด
ความสุข เมื่อมันมาหา ก้อจะรู้ว่าจะมีความทุกข์ตามมา.....
ความทุกข์ มันมาพร้อมกับความสุขแต่รู้สึกทีหลัง
ความทุกข์ มาเมื่อไหร่ จะมีคราบน้ำตาตามมา
ความทุกข์ มันไม่เคยปราณีใคร แม้ตอนนั้นจะมีสุข
ความทุกข์มาพร้อมความสุขแต่อยู่นานกว่า ความสุข
ความทุกข์ มาแล้วไม่ยอมจากไปง่ายๆ ให้ลืมก้อไม่ลืม
ความทุกข์ ของคนเรามันจบที่ตรงไหน ใครจะรู้ได้บ้าง
ความทุกข์ กับ ความสุข ทามมายมันถึงไม่แน่นอน
ความสุข มันเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่บางจนมองไม่เห็น
ความสุข เมื่อโดนลมแรง ๆ ปะทะใส่ ก้อทำให้เราตกลงไปได้
ความสุข เมื่อตกลงไป มันเจ็บปวดทรมาณใจ จนเกิดความทุกข์
ความทุกข์ เหมือน คนที่ตกลงไปสู่ก้นเหว มืดมน
ความทุกข์ ต้องใช้ความพยายามมากมายปีนขึ้นมา
ความทุกข์ ถ้าไม่ถึงยอดที่ปลอดภัย มันก้อยังทุกข์อยู่
ความสุข จะเกิดกับที่ๆ ที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัย เป็นสุข
ความสุข จะเกิดกับที่ๆ มีแสงสว่างส่องให้เห็นทางก้าวเดิน
แต่.... ความสุข มันแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไม่รู้ว่าจะตกอีกเมื่อไหร่
เมื่อ....ความสุข มันโดนลมแรงอีก มันก้อคงจะสั่นไหวอีกเช่นเคย
สุดท้าย ความสุข มันไม่แน่นอน จนกว่า เราจะถึงอีกฝั่งที่ปลอดภัย
6월 8일 ปี 3ปี 3
1월 31일 นิยามความรักแบบศาสนาคริสต์
|
|||||
|
|